Zdrowie publiczne

Zdrowie stanowiące najważniejszą część bogactwa narodowego, jest integralnym elementem polityki publicznej rozpatrywanej zarówno z perspektywy interesu społecznego, jak i funkcjonowania gospodarki. Koncepcja wpływu zdrowia na gospodarkę wywodzi się z filozofii politycznej Arystotelesa, według której społeczny obowiązek zachowania i poprawy stanu zdrowia wynika z etycznej zasady rozwoju ludzkiego potencjału. Na poziomie społecznym jest środkiem umożliwiającym lepszą jakość życia i zasobem gwarantującym rozwój społeczeństwa. Zdrowie jest dobrem publicznym, chronionym w imię zasad solidaryzmu i współodpowiedzialności. Zapobieganie chorobom, tworzenie sprzyjających zdrowiu warunków społeczno-ekonomicznych oraz zapewnienie powszechnego i równego dostępu do opieki medycznej jest celem zdrowia publicznego. 

Zdrowie według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) to całkowity fizyczny, psychiczny i społeczny dobrostan człowieka. Zdrowie to także potencjał zdolności adaptacyjnych danego organizmu do wymogów otoczenia, do pełnienia ról społecznych, przystosowania się do zmian występujących w środowisku i umiejętność radzenia sobie z tymi zmianami. Tak jak wielowymiarowe jest życie człowieka, tak zdrowie publiczne ma interdyscyplinarny charakter. Z perspektywy nauk o politykach publicznych problematyka zdrowia publicznego może dotyczyć:

Systemu opieki zdrowotnej. 

Funkcjonalności i dysfunkcjonalności instytucji medycznych 

Profilaktyki i promocji zdrowia

Nierówności w jakości zdrowia i w dostępie do usług medycznych

Medykalizacji życia i śmierci

Zachowań związanych ze zdrowiem i chorobą determinowanych kulturowo, społecznie i religijnie

Chorób/niepełnosprawności jako dewiacji i naznaczenia. Jakości życia w chorobie

Chorób cywilizacyjnych 

Lecznictwa niemedycznego, ludowego, alternatywnego

Interakcji lekarz-pacjent, praw pacjenta, błędu lekarskiego

Roli instytucji rządowych, samorządowych i pozarządowych w celu osiągnięcia pożądanych standardów zdrowia

Bioetyki, badań genetycznych, eksperymentów medycznych.

 

Koordynacja: prof. dr hab. Maria Libiszowska-Żółtkowska, dr Ewa Stachowska

 

Powrót na stronę główną konferencji